کاش می توانستم این عادت مسخره را کنار بگذارم، به یکی از دوستانم تلفن کنم و وقتی پرسید حالم خوب است یا نه بگویم نه. بعد بزنم زیر گریه و تمام اتفاقات این چند ماه اخیر را برایش تعریف کنم. شاید، شاید آرام می شدم. شاید از دست این همه فشار روحی، استرس، غم سنگین اتفاقات افتاده و نگرانی برای اتفاقهای هنوز نیفتاده، گریه های شبانه و هق هق های خفه شونده توسط بالش رها می شدم.

دیگه نمیتونم اینجا بنویسم. میذارم یادگاری بمونه ولی وقت رفتنه. خیال واژه تنها وبلاگی بود که این همه توش دووم آوردم. از بلاگفا به دلایل معلومی متنفرم اما چون دوستانم اینجا بودن، منم موندم. حالا رفق